"selfportrait without parrot", © 2008 Ionportraits.gr, Athens/Greece.

This page in
English with more articles.
Αυτή η σελίδα στα Αγγλικά με περισσότερα άρθρα.


OPINiON

12 Ιουνίου 2016
Περηφάνια για τί;

"Ναι, ATHENS PRIDE!
Όμως, PRIDE in what?
Για την ανικανότητα μας να αγαπάμε και να παραμένουμε στο πλάι του άλλου ακόμα κι όταν το πάρτυ εχει τελειώσει κι αρχίζουν τα δύσκολα;
PRIDE in what?
Που κάναμε την αδιαλλαξία και τη συναλλαγή, το καθημερινό μας φύλλο πορείας; Που ο ρομαντισμός και η βραδύτητα μοιάζουν με λέξεις απο μυθιστόρημα του περασμένου αιώνα; Που η αυταπάρνηση, το πλέον ευγενικό συναίσθημα, έχει μετουσιωθεί σε κάτι ανούσιο και αστείο;
PRIDE in what?
Που η ρηχότητα στο πνεύμα και η συναισθηματική απάθεια έχουν γίνει το μόνο κατανοητό αλφάβητο;
Που οι υποσχέσεις και τα εύκολα λόγια χωρίς αντίκρυσμα, εξοστράκισαν την ειλικρίνεια και την εντιμότητα στο μενού των ερωτευμένων;
Που κανείς μας δε δίνει έστω και το ελάχιστο, αν δεν είναι σίγουρος ότι πρώτα θα πάρει;
PRIDE in what?
Που το χαμόγελο και ο αλληλοσεβασμός, χρεώνονται με το λεπτό;

Ο Ίων δε χωράει, ούτε εδώ."

 

02 Δεκεμβρίου 2015
Σημάδι των καιρών

Είναι πολύ δύσκολο πια να δουλέψεις στην Ελλάδα. Ακόμη και πράγματα απλά όπως το να βγεις έξω με μια κάμερα (για να μαζέψεις υλικό, για φωτογραφία δρόμου κ.ο.κ.) αποθαρρύνονται σθεναρά από την συμπεριφορά των περιοίκων.
Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι τα βγάζουν πέρα με δυσκολία και για όσους (όπως εγώ) βρίσκονται εκτός κυκλωμάτων και κατεστημένου τα πράγματα είναι ίσως ακόμα πιο δύσκολα, όμως εδώ μιλάμε για ευθεία παρέμβαση στο δημιουργικό ένστικτο και διαδικασία!
Είναι πλέον πρακτικά αδύνατο να φωτογραφίσεις μακρυά από τουριστικά και πολυσύχναστα σημεία χωρίς να δεχτείς απειλές και επιθετική συμπεριφορά από αυτούς που ζουν εκεί, για τον οποιοδήποτε λόγο.
Μια κατάσταση λυπηρή και ενοχλητική, σε ίσες ακριβώς δόσεις.
Αντιλαμβάνομαι ότι η κόσμια συμπεριφορά, η ευπρεπής εμφάνιση και τα λογικά επιχειρήματα δεν είχαν ποτέ πραγματική ισχύ στην Ελλάδα αλλά εδώ μιλάμε, ξαναλέω,
για ανώμαλες μεταλλάξεις που από εξαιρέσεις έχουν γίνει ο κανόνας με τρόπο δόλιο και παραβατικό.


15 Αυγούστου 2013
Ένα μίνι μανιφέστο

Ένα χάδι, ένα τηλεφώνημα, ένα ανιδιοτελές χαμόγελο, παρακαλώ αυτοσχεδιάστε!
Και συγχωρήστε μου αυτό το μίνι μανιφέστο αλλά για τον κατατρεγμένο, τον απελπισμένο
και τον μοναχικό είναι δροσιά στην ψυχή, γαλήνεμα στο βλέμμα του.
Διαλέξτε κάποιον (μα όχι οποιονδήποτε) και κάντε την καλή σας πράξη. Μέρα που είναι!
Είτε πιστεύετε στα Θεία, είτε πιστεύετε στους ανθρώπους, είτε πιστεύετε απλά στα ζώα.
Είναι η αδιαφορία και ο εγωκεντρισμός που περισσεύουν στην εποχή μας, το "κακό γούστο"
της ανθρώπινης ψυχής με άλλα λόγια.
Σίγουρα, όχι η συμπόνοια!

Χρόνια σας πολλά,
ΙΩΝ


15Νοεμβρίου'12
Η πραγματική κρίση της Ελλάδας

Απ' όλα τα δίκαια κι άδικα αυτής της οικονομικής κρίσης (και λέω μονάχα οικονομικής καθώς η ηθική κρίση είχε καλά εγκατασταθεί σε αυτή τη χώρα εδώ και καιρό), αυτό, που νομίζω ότι ενοχλεί περισσότερο τους συμπολίτες μου, είναι η διαπίστωση, πως την εποχή, που όλα ήταν καλά, στην πραγματικότητα, δεν ήταν.
Σε μια χώρα που η ιστορία της μετρά χιλιάδες χρόνια, θα περίμενε κανείς ότι η απουσία κοινωνικής συνείδησης και η ανωριμότητα, (όπως αυτές εκφράζονται σε ατομικό επίπεδο), είναι θέματα που έχουν ήδη διευθετηθεί.
Κι όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο!
Φτάνει να αναλογιστούμε, ότι η τελευταία φορά που η Ελλάδα είχε θετικό ρυθμό ανάπτυξης στην πρόσφατη ιστορία της, ήταν, όταν στην χώρα δεν υπήρχε καν δημοκρατία!
Προς Θεού, αυτό εδώ δεν αποτελεί ένα μανιφέστο κατά της δημοκρατίας ή υπέρ της απουσίας της.
Είναι μια προτροπή, ως λαός, να μάθουμε να λειτουργούμε με σοβαρότητα και με αποτελεσματικότητα μέσα σε αυτή, ώστε η έννοια δημοκρατία να εμπεριέχει την έννοια "κράτος δικαίου" και σε καμμιά περίπτωση να μην εξισώνεται με την έννοια "ασυδοσία" όπως σχεδόν συμβαίνει σήμερα. 
Κατά κάποιο τρόπο φαίνεται πραγματικά, ότι η δημοκρατία ανακαλύφθηκε εδώ, ώστε να μπορεί ο καθένας "να κάνει τις δουλειές του". Ένας πραγματικός εκδημοκρατισμός της διαφθοράς, κάτι, που η αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη, πολύ ακριβοδίκαια, θα χαρακτήριζε, ως μια κατάσταση, που θα ήταν "κωμική, αν δεν ήταν τόσο τραγική"..
Κι όμως, ενώ αυτά είναι πράγματα πασιφανή σε οποιονδήποτε έζησε εδώ έστω και για λίγο, ο απλός Έλληνας πολίτης απλά δεν θέλει να ξέρει.
 Ένοχος γι αυτόν είναι πάντα κάποιος άλλος, μια αχαρακτήριστη έλλειψη αυτοκριτικής, που κάνει την όποια λύση να μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός, αφού πολύ απλά, ο μόνος τρόπος για να διορθώσεις κάτι, είναι να αποδεχτείς, ότι θέλει διόρθωμα. 
Ένα πρώτο βήμα, υψίστης σημασίας!

Δεν θα γράψω άλλα.

Και μια παρότρυνση. Αν πιστεύετε πραγματικά στην λέξη "πατρίδα", τότε βάλτε το προσωπικό σας συμφέρον σε δεύτερη μοίρα.
Ισοδυναμεί με εξυπνάδα κι όχι με βλακεία πρέπει να σας πω!

Αν πιστεύετε κι όσοι..


08Οκτωβρίου'09
"L' Avventura" (Η περιπέτεια)

Νομίζω έχω μια κάπως ιδιάζουσα σχέση με τους ιούς (ίσως τελικά αυτός να ήταν ο λόγος που ήθελα να ειδικευθώ σε ερευνητικό τομέα της Ιατρικής επιστήμης).
Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός, κάθε δέκα χρόνια ένας από αυτούς να μ΄επισκέπτεται, να κάθεται για λίγο και με τον πιο άκαρδο τρόπο να παίρνει κάτι πολύτιμο, δικό μου, φεύγοντας;
Σε μια χρονιά που τα έντονα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο (με φρενήρη ρυθμό) και με τις μνήμες νωπές ακόμα από το χαμό της καλής μου φίλης και ιδιοφυούς κεραμοποιού Ρένας Στεφάνου (η 60χρονη κυρία στη φωτό του animation της πρώτης σελίδας), βρίσκομαι εν μια νυκτί, κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, στο κρεββάτι ενός νοσοκομείου που το παράθυρο του κοιτά σ΄ έναν ουρανοξύστη, να μετρώ τις σταγόνες από τον ορό του 20χρονου Πολ δίπλα μου, περιμένοντας εναγωνίως την ώρα που τα φώτα θα σβήσουν και όλοι θα πάνε για ύπνο.
Η θεραπεία σοκ για να σώσω την ακοή μου (θύμα ενός μάλλον σπάνιου ιού) έχει αρχίσει, και παρότι είχα ακούσει στο παρελθόν (τόσο από μοντέλα μου, όσο κι από κάποιους γονείς τους) ότι τα πορτρέτα που τους είχα φτιάξει αποδείχθησαν προφητικά, ποτέ δε φανταζόμουν πως αυτό που έφτιαξα του εαυτού μου (“The fuss”), θα με συναντούσε ξανά, τέσσερα χρόνια μετά, στο θάλαμο ενός νοσοκομείου!
Κι είναι βλέπετε χάρη στον Πολ δίπλα μου, που μπορώ και χαμογελώ απροβλημάτιστα σαν ένα μικρό παιδί την ώρα που παίζει.
Ένα γέλιο, που ακόμα και τώρα (4 μήνες μετά), παραμένει σχεδόν ατόφιο κάθε φορά που σκέφτομαι όλες τις σκανδαλιές που κάναμε παρέα (τις μεταμεσονύκτιες κούρσες στους διαδρόμους του νοσοκομείου με τα αναπηρικά καροτσάκια, τα πειράγματα στις νοσοκόμες, τα pizza deliveries από την πίσω πόρτα «και προσεκτικά μην μας πάρει πρέφα ο φρουρός»), μα είναι τόσο ωραίο να είσαι και πάλι παιδί (αν και το «και πάλι» στην περίπτωση μου θα μπορούσε να απουσιάζει).
Με μόνιμη συνοδεία στη τσέπη πλέον ένα ζευγάρι ωτοασπίδες (made in USA) και τη σαφή μου επιθυμία να μετακομίσω γοργά σ΄ένα πιο ήσυχο κομμάτι της πρωτεύουσας, βρίσκομαι στη πανέμορφη Μαδρίτη για την έκθεση μου (μα πόσο πιο όμορφη μπορεί να είναι μια πόλη; Μια χώρα; Ένας λαός, από τους Ισπανούς;...πραγματικά δεν ξέρω) να κυκλοφορώ μόνος (αφού η παρέα μου δε μπορεί να΄ναι εδώ πριν το τέλος της εβδομάδας) στις λεωφόρους, στα πάρκα και στα γραφικά σοκάκια της, κάνοντας στάση σε κάθε τετράγωνο για έναν ακόμα ντεκαφεινέ καφέ (μα είναι τόσο φθηνός και εύγευστος!!) μέχρι που με πιάνει το σούρουπο, οπότε και μπαίνω σ΄ ένα μπαρ για το πιο καταπληκτικό Mojito!
Και πραγματικά, εδώ δε χρειάζεται να έχεις παρέα. Με έναν τρόπο που μόνο με αλυσιδωτή αντίδραση θα μπορούσα να παρομοιάσω, ο ένας άγνωστος με γνωρίζει στον άλλον κι αυτός σε μια τρίτη και αυτή με τη σειρά της στη φίλη της και αυτή στον φίλο της και παρότι ακούγεται εξωπραγματικό (είναι απόλυτα αληθινό, πιστέψτε με) κι έτσι σε μια μόνο νύχτα καταλήγω να έχω γυρίσει μια σειρά από μαγαζιά με διαφορετικό παρτενέρ την κάθε φορά, σα σουρεαλιστική σκηνή από ταινία του Αλμοδόβαρ γαρνιρισμένη με μια γερή δόση χαριτωμένης όσο και απροβλημάτιστης Ισπανικής τρέλλας που τόσο μου λείπει εδώ στην Αθήνα, τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Αλλά μιας κι ήρθε η κουβέντα στους μεγάλους σκηνοθέτες, ας μου επιτρέψετε να δανειστώ τον τίτλο από μια ταινία του πλέον αγαπημένου μου, ως τίτλο για αυτό εδώ το κείμενο.
Κι αν λόγω των παραπάνω συμβάντων (κι άλλων πολλών) η καλλιτεχνική μου δημιουργία έχει μείνει πίσω, στη πραγματικότητα μόνο πίσω δεν έχει μείνει. Το μυαλό μου δουλεύει συνέχεια, σας διαβεβαιώ.
Ευχαριστώ για τα εμαίλ σας και ας με συγχωρέσουν όσοι δεν έχουν λάβει κάποια απάντηση ή σχόλιο μου.
Λίγη υπομονή ακόμα, νομίζω η επόμενη δουλειά μου θα σας αποζημιώσει.
Τα λέμε..


11 Μαρτίου'09
Η δύναμη της εικόνας κι η απουσία κοινής λογικής

Τόσος λόγος γίνεται για την αναγκαιότητα της «εικόνας» («image») στην εποχή μας (βασική κληρονομιά του αιώνα που έφυγε νομίζω, ή μήπως όχι;) και δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ το εξής πολύ απλό. Είναι η αναγκαιότητα της για τους ανθρώπους σημάδι της υψηλής τους ευφυϊας ή μήπως είναι το ακριβώς αντίθετο;
Γιατί η χρησιμότητα της «εικόνας», της «εμφάνισης», έχει τόση ισχύ, εμπορική και σημειολογική στο μυαλό των ανθρώπων; Και γιατί τόσο συχνά, είναι ουσιαστικότερη του ουσιαστικού;
Προσωπικά, είμαι κάποιος που με σιγουριά μπορεί να υποστηρίξει ότι από τα 22 μου κι έπειτα, αυτό που ονομάζουμε "image" έχει ολοένα και μικρότερη σημασία στο μυαλό μου, για να μη σας πω πως πια, δεν έχει σχεδόν καμμία (και δεν θέλω να βάλω στο συλλογισμό μου την έννοια προκατάληψη αυτή τη στιγμή, μόνο τούτο θα πω, καμμιά φορά ειναι ευκολότερο να γίνεις Μέγας Αλέξανδρος και να κατακτήσεις τον κόσμο παρά να ξεριζώσεις την προκατάληψη απο το μυαλό ενός ανθρώπου).
Χρησιμοποίησα τη λέξη «χρησιμότητα», όμως στη πραγματικότητα νομίζω θα μπορούσα κάλλιστα να την αντικαταστήσω με τη λέξη «δύναμη», γιατί τελικά περί αυτού πρόκειται. Δύναμη, που κάποιοι κατέχουν καλά και που δύναμη δεν θα αποτελούσε, αν οι άνθρωποι ήταν σε θέση να χρησιμοποιούν έστω και λίγο συχνότερα, αυτό που τα βιβλία κι εγώ μαζί ονομάζουμε, "κοινή λογική".
Κι εδώ επιστρέφω στο αρχικό μου ερώτημα. Είναι τελικά αυτό ένα προτέρημα ή ένα μειονέκτημα του ανθρώπινου είδους;
Κι αξίζει κανείς να αναρωτηθεί, καθώς αν κοιτάξουμε λίγο τον ανθρώπινο πολιτισμό και πώς αυτός εξελίσσεται, είναι πράγματι αντιφατικό πώς ο άνθρωπος είναι ικανός τόσο συχνά, για εκ διαμέτρου αντίθετες σε ευφυϊα, εκτιμήσεις!
Δεν ήταν ο Όσκαρ Ουάϊλντ που έλεγε πως μόνο κάποιος πολύ επιφανειακός δεν κρίνει έναν άλλον ή κάτι άλλο (θα προσθέσω αν μου επιτρέπετε), από την εικόνα του; Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω. Με μια υποσημείωση ωστόσο. Είναι άλλο να κοιτάς και άλλο να βλέπεις (κι αυτό το καταφέρνουν λιγοστοί).
Όσον αφορά εμένα, νομίζω πως πέρασα μεγάλη περίοδο της ζωής μου κάνοντας εσκεμμένα τα πάντα για να αποτινάξω απο πάνω μου κι από τους ανθρώπους που θέλω να συναναστρέφομαι, οποιαδήποτε υποψία απουσίας κοινής λογικής. «Το μάρκετιν της ζωής» όπως καμμιά φορά το αποκαλώ, χαριτολογώντας.
Το εκλογίκευσα βλέπετε. Κι όσον αφορά τον εαυτόν μου, νομίζω πως τα κατάφερα. Αποτελεί μια απο τις σημαντικότερες νίκες μου κι όσο για το βραβείο της? Μια ασυνήθιστη αίσθηση ελευθερίας της σκέψης, της ίδιας της ύπαρξης με άλλα λόγια!
Μια φορά, πριν χρόνια πολλά, σ΄ ένα γαμήλιο πάρτυ σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών ( λες κι έχει σημασία το πού ), ένας παρευρισκόμενος ( μα νομίζω πως ήταν ο ίδιος ο γαμπρός ) με ρώτησε το εξής απλό: «Τί πιστεύεις ότι έχει μέλλον;»
Εγώ αφελώς του απάντησα : «Η απουσία κοινής λογικής, φυσικά.»
Ένα εύχομαι, τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Να μη με παρεξήγησε.


06Δεκεμβρίου'08
Φθινοπωρινό Ιντερλούδιο

Λίγες μέρες μετά το τέλος της έκθεσης μου κι αφού τελικά αποφάσισα να μη συνοδεύσω τον μπαμπά μου σ’αυτό το ιατρικό συνέδριο στη Βραζιλία (λόγω τεμπελιάς), κάθομαι σ’ ένα παράμερο καφέ του κέντρου συζητώντας με τον Ρότζερ για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες - που συχνά μόνο αυτονόητες δεν είναι - πίνοντας κάτι ζεστό κι αναπνέοντας έναν μάλλον αμφιβόλου ποιότητας αέρα (τί συμβαίνει με την Αθήνα; Και γιατί δε μπορεί κάποιος να βάλει μία τάξη;).
Στο ηχείο παίζει ένα «μεγάλο» (και ας πούμε, πρόσφατο) σουξέ της Μίνα, «You are my love» (η σημείωση είναι απαραίτητη καθώς η καριέρα της είναι μεγαλύτερη από την ηλικία μου!).
- «Παρατήρησε την ακολουθία των συγχορδιών. Είναι αυτή του James Bond Theme, το ακούς;» μου λέει ο Ρότζερ χαμογελώντας και τραγουδώντας παράλληλα.
- «Ναι, και ξέρεις αυτό το τραγούδι είναι άγνωστο στους περισσότερους Ιταλούς», συμπληρώνω κοιτάζοντας τριγύρω.
Το άκουσμα όμως του τραγουδιού πυροδοτεί μια σειρά άλλων σκέψεων (όπως άλλωστε, γίνεται πάντα). Τον χαμό του κ. Magomaev (ανήμερα του φινάλε της έκθεσης μου, ποιός θα το πίστευε!), αυτός με τη σειρά του την δις Hannah Jones, που πριν ακόμα γνωρίσει τη ζωή με περισσή βεβαιότητα την αρνείται (με τρόπο, είναι αλήθεια, που με κάνει να δακρύζω τις πιο ανύποπτες στιγμές' όπως τώρα παραδείγματος χάρη), ένα-δυό διλήμματα που αφορούν στη σύνθεση ενός νέου πορτρέτου μου και κάτι ακόμα, που δε χρειάζεται να πω.
Ο χρόνος βέβαια συχνά στο μυαλό μου (κι ίσως μόνο εκεί, με την έννοια ότι αυτό που ζω είναι αυτό που μπορώ να αντιληφθώ κι αυτό που μπορώ να αντιληφθώ είναι αντίστοιχο των αισθήσεων μου, τις οποίες βέβαια διαθέτω αφού διαθέτω μυαλό - εδώ σταματώ γιατί με πιάνει ίλιγγος), ανοίγει και κλείνει, πάει και έρχεται (δε ξέρω πώς ακριβώς να το περιγράψω, ένα πράγμα ελαστικό και πτυσσόμενο σαν ακορντεόν) κι έτσι δίχως να το πολυκαταλάβω, δύο εικοσιτετράωρα αργότερα, βρίσκομαι σε μια τάξη σα μαθητής να παρακολουθώ ένα μάθημα Γερμανικών. Το πρώτο μου! Εκπλήσσεστε;
Με λίγη καλή τύχη μάλιστα, πολλή μελέτη και την ευχή σας, θα μπορώ να ελπίζω πως σε λίγο καιρό (όπως σχεδόν είπαμε παραπάνω, ο χρόνος είναι έννοια σχετική) θα έχω λύσει τα προβλήματα μου με τα Der, Die, Das, τις προθέσεις κι ένα σωρό άλλα και θα μπορώ να υπερηφανεύομαι πως είμαι ικανός να συνεννοούμαι σε 5 διαφορετικές γλώσσες (ή μήπως 6; Μισό λεπτό να τις μετρήσω..)
Εσείς εν τω μεταξύ, αν έχετε λίγο χρόνο, καλό θα ήτανε να ρίξετε μια ματιά στο βίντεο με τον κ. Muslim Magomaev να τραγουδά το γνωστό Γαλλο-Αμερικάνικο «My way». Ποιός ξέρει, ίσως να ανακαλύψετε κάποιον πολύ σπουδαίο, έστω και τώρα.
Όχι πως έχει και τόση σημασία πια.
Για τον κ. Magomaev εννοώ..


16Δεκεμβρίου'07
Γενιά Αντιγραφής κι Επικόλλησης

Τις προάλλες, ήμουν με τον φίλο μου Νόελ σε μια παρέα έξι ανθρώπων σχετικά αγνώστων (ή μήπως θα έπρεπε να πω, «σχετικά γνωστών»;) όπου ο καθένας έμοιαζε να βρίσκεται εκεί για να γεμίσει το κενό το δικό του και κατά περίεργο τρόπο και του άλλου, σε ένα ημερήσιο πρόγραμμα που απλά επέβαλλε την κοινωνική συναναστροφή.
Καθόμασταν σε διπλανά καθίσματα, πίνοντας κρασί και ακούγοντας διάφορες συζητήσεις που δεν έμοιαζαν πολύ ενδιαφέρουσες.
Βλέπω τον Νόελ μόνο δύο φορές το χρόνο (για λόγους που δεν έχω επακριβώς εξηγήσει) και γι’αυτό κάθε φορά που θα τον δω, έχουμε κάτι νέο να συζητήσουμε.
- «Έχεις παρατηρήσει πως οι άνθρωποι δε ζουν πια στα αλήθεια;» μου είπε.
- «Τί εννοείς;» του απαντώ, σαν να μην καταλαβαίνω.
- «Μα δε ζουν. Είναι σα να ζουν μια ζωή δανεική. Κι αυτοί, να μην είναι ο εαυτός τους. Όλο αυτό που κοιτάς τριγύρω σου είναι πλαστό.»
Περίεργο, σκέφτηκα. Είναι φανερό πως έχει δίκιο, αλλά αυτή είναι η δεύτερη φορά που το ακούω μέσα σε δύο εβδομάδες, από δύο διαφορετικούς ανθρώπους! Τί συμβαίνει; Είναι άραγε κάτι της μόδας;
- «Για συνέχισε» του είπα, διώχνοντας από μπροστά μου με μια κίνηση τις φυσαλίδες από τη σαμπάνια του νεαρού απέναντι και το θόρυβο που μας περιέλουζε.  
Κι ο Νόελ συνέχισε σαν το ποτάμι (ή μήπως η έκφραση είναι «σαν το τρένο»; )
- «Κοίταξε τον τρόπο που ντύνονται, τον τρόπο που συμπεριφέρονται, πώς αντιδρούν.Και από την άλλη έχουμε την ατέλειωτη αναζήτηση του ιδανικού άλλου. Του ιδανικού, όπως αυτό έχει προσδιοριστεί από τα media, τις εταιρείες καλλυντικών, τις εταιρείες ρουχισμού και προιόντων κατανάλωσης. Δε κοιτάμε πια τον άλλον άνθρωπο στα μάτια καθώς το σωματικό του βάρος, η οικονομική και κοινωνική του κατάσταση είναι πολλαπλάσια σημαντικότερα για εμάς. Αυτό μας είπαν, αυτό πιστέψαμε!»
Έχει τόσο δίκιο, σκέφτηκα. Κοιτάξτε γύρω μας. Στην εποχή μας, ακόμα και να είσαι υπέρβαρος ή όχι εξόχως όμορφος, είναι σχεδόν ανήθικο.
- «Οπότε μιλάς για ανθρώπους επιφανειακούς και προβλέψιμους, έτσι δεν είναι;»
- «Προβλέψιμοι! Αυτό ακριβώς. Έχουμε γίνει προβλέψιμοι και κατά συνέπεια, ευκόλως καθοδηγούμενοι. Οι αξίες μας, το ίδιο μας το σύστημα αξιολόγησης, όλα είναι κατευθυνόμενα.
Στη πραγματικότητα, έχουμε γίνει η «Γενιά της Αντιγραφής κι Επικόλλησης!»
‘Εμεινα σιωπηλός για λιγάκι πίνοντας το κρασί μου και κοιτάζοντας τα άστρα μέσα από τη διάφανη οροφή του αυτοκινήτου του.
- «Μα καλά, με πηγαίνεις σπίτι;»
- «Με τέτοιο κρύο, δε θες να περπατήσεις!»
- «Τί έγινε με την κοπέλα δίπλα σου; Τα βρήκατε;»
- «Όχι ακριβώς. Τί λες; Βάζουμε λίγη μουσική στη διαπασών;»
- «Βάζουμε.»
- «Κι τώρα ας κάνουμε μια ευχή για τα Χριστούγεννα! Έκανες;»
- «Έκανα.»
- «Τί ευχήθηκες;»
- «Δε μπορώ να σου πω.» (γέλια)

06Ιουλίου'07
Η εξαπάτηση του χρόνου και «Για Πάντα Νέος»

Όταν ήμουν νέος συνήθιζα να παρατηρώ πολύ. Κυρίως τους ανθρώπους και για ώρες ολόκληρες, είτε βρισκόμουν σε μια παραλία, είτε σε ένα αεροδρόμιο είτε απλά ενώ καθόμουν σ' ένα μπαλκόνι.
Ο χρόνος δεν κυλούσε διόλου, καθώς απολάμβανα τόσο την ίδια την πράξη της παρατήρησης, όσο και την ελαφρότητα της ύπαρξης μου με την βεβαιότητα πως θα ζω για πάντα και πώς αυτό το «για πάντα», δε θα μου φαινόταν περισσότερο από αρκετό.
Όταν επιτέλους άρχισα να ζω (να «ζω» κι όχι να «υπάρχω», αν καταλαβαίνετε τί θέλω να πω), αυτή η βεβαιότητα χάθηκε.
Για πάντα? Φοβάμαι πως ναι!
Βλέπετε, όλοι παίρνουμε κάποια πράγματα ως δεδομένα κι όταν λέω «κάποια πράγματα», στην ουσία εννοώ μονάχα ένα. Τον χρόνο.
Θυμάμαι μια φράση που άκουσα παλιά σ' ένα τραγούδι, «είδα το μέλλον και θα υπάρξει..».  Επιτρέψτε μου τώρα μια μικρή τροποποίηση στη φράση αυτή: «είδα το μέλλον και θα υπάρξει για μένα», καθώς πιστεύω πως έτσι, εκφράζει την θέση μας στη ζωή πιστότερα.
Αλλά από πού πηγάζει αυτή η βεβαιότητα του «για πάντα», η καθησυχαστική αίσθηση του ατέρμονος χρόνου?
Και γιατί άραγε είναι πολύ πιο έντονη στους νεότερους? Μήπως, αφού έχουν πολλά ακόμα να γνωρίσουν? Και πώς θα σκέφτονταν αν είχαν έρθει αντιμέτωποι με μια απώλεια ή καταστροφές στη ζωή τους από πολύ νωρίς?
Ίσως πάλι, να έχει άμεση σχέση με τη θρησκεία. Όσο πιο κοντά στις επιταγές της ζεις τη ζωή σου, τόσο πιο πολύ θα ζήσεις!
Κυριολεκτικά ή μεταφορικά, προσωπικά, το βρίσκω διασκεδαστικό κι σίγουρα πολύ ανακριβές. Τί λέτε?
Ας κάνουμε μια υπόθεση. Φανταστείτε πως οδηγείτε μια μηχανή (προσωπικά δε συμπαθώ τις μηχανές) ή ένα αυτοκίνητο με υψηλή ταχύτητα. Κι επιταχύνετε! Κι επιταχύνετε!
Παρατηρείτε πώς ο αρχικός σας φόβος για ένα πιθανό θανατηφόρο ατύχημα αρχίζει να εξαλείφεται όσο περισσότερο αναπτύσσετε ταχύτητα? Είμαι βέβαιος πως θα υπάρχει μια πιο επιστημονική εξήγηση γι’αυτό το φαινόμενο, αλλά παρακαλώ προσεγγίστε το αμιγώς με το ένστικτο.
Είναι παράδοξο δεν είναι? Όσο πιο γρήγορα οδηγείτε, τόσο πιο υψηλός είναι ο κίνδυνος το πιθανό ατύχημα να είναι θανατηφόρο και τόσο λιγότερο φοβάστε!
Μοιάζει σαν το σώμα σας να επιβάλλεται στη λογική σας σε τέτοιο βαθμό, που να ακυρώνει τον μεγαλύτερο από όλους τους φόβους (αν δεχτούμε πως υπάρχουν περισσότεροι του ενός φόβοι), εκείνον του θανάτου. Ένα συμπέρασμα έκπληξη!
Θα μπορούσα φυσικά να συνεχίσω με αναρίθμητες ερωτήσεις (καθώς έχω λίγες απαντήσεις), αλλά θα προσπαθήσω να τις συμπτύξω όλες σε μία: «Γιατί χρησιμοποιούμε τη λογική τόσο συχνά για να επικοινωνήσουμε με τους άλλους και να γίνουμε κατανοητοί, όταν στον διάλογο με τον εαυτό μας δε βασιζόμαστε παρά ελάχιστα σε αυτήν?»
 Όσο πιο πολύ το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ πιστεύω ότι η εξαπάτηση του χρόνου με τη γλυκιά, ευφυή και παράδοξη διάσταση του μέσα στην οποία όλοι μας υπνοβατούμε ασυνείδητα, βρίσκεται σε άμεση σχέση με τον θάνατο. Η΄ ίσως, με τον φόβο μας προς αυτόν.

Αλλά νομίζω, πως το παραέκανα με τον συλλογισμό μου. Είμαι άλλωστε πολύ νέος  ακόμα για τέτοιες σκέψεις. Αύριο το πρωϊ, θα παραγγείλω ένα γαλάζιο μπλουζάκι που θα αναγράφει με παχυά, μωβ γράμματα τη φράση, «Forever Young” (για πάντα νέος).
Πρέπει να το΄χω έτοιμο σύντομα, για το προγραμματισμένο ταξίδι μου στο Μόναχο. Θα με κάνει να ξεχάσω το πρόβλημα της τριχόπτωσης που αντιμετωπίζω και πολύ πιθανόν να φτιάξει και τη διάθεση όσων θα το κοιτάνε. :)
Αλλά μήπως θα ήταν σωστότερο να αναγράφει απλά τη λέξη «Forever» (για πάντα), αφού το «Young»(νέος) έχω την εντύπωση ότι συμπεριλαμβάνεται σ’αυτήν, ούτως ή άλλως?
Ιδού η απορία...


04Φεβρουαρίου’07
No man is an island
(ελεύθερη μετάφραση: κανείς δε ζει μόνος του)

Αναμφίβολα, ζούμε σε καιρούς αβέβαιους. Γοργές κλιματολογικές αλλαγές, τεχνολογικά άλματα προς τα μπρος, επιστημονική πρόοδος σε όλους τους τομείς.
Μια φίλη οδοντίατρος μου έλεγε πω τα σημερινά μωρά δεν έχουν φρονιμίτες. Η εξέλιξη ακολουθεί το δρόμο της ενώ διαβάζω στις ειδήσεις ότι ανακαλύφθηκε το γονίδιο που είναι υπεύθυνο για τον φυσικό πόνο, χάρη σε κάποιον που δεν αισθανόταν πόνο (τί εφιάλτης!) και τελικά κατέληξε πέφτοντας από μεγάλο ύψος.
Όμως ακόμα κι έτσι, τίποτα δε με εκπλήσσει πιο πολύ από τα νέα για όλα τα απερίγραπτα πράγματα που οι άνθρωποι κάνουν σε άλλους ανθρώπους! Βασανισμοί και βία ασύλληπτης ποικιλίας, σκοτωμοί και δολοπλοκίες για αδιανόητες αφορμές!
Είναι στις ειδήσεις καθημερινά, και παρόλα αυτά, δείχνουμε να τα προσπερνάμε με σοκαριστική άνεση, πραγματικά δε θέλουμε να ξέρουμε.
Πρόσφατα, ένας κλέφτης στη Θεσσαλονίκη στη προσπάθεια του να πάρει τη τσάντα από τα χέρια ενός κοριτσιού θεώρησε φυσικό να της ρίξει στο πρόσωπο ένα υψηλής καυστικότητας οξύ. Μου θύμισε ένα αντίστοιχο περιστατικό που συνέβη στη Μεγάλη Βρετανία πριν λίγο καιρό.
Βλέπετε; Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού (και θα εκφράσουν την ομοιότητα τους αυτή, μόλις οι κοινωνικές συνιστώσες συμπέσουν).
Η δεσποινίς ήταν στην τηλεόραση με το πρόσωπο της παραμορφωμένο, ήρεμη, να  αναρωτιέται πόσο θλιμμένος άνθρωπος θα έπρεπε να είναι ο δράστης αυτού του συμβάντος.  
Μια δεσποινίς, με πραγματικό class!
Σημεία των καιρών; Οι αναπόφευκτες επιπτώσεις μιας τεχνολογικής εξέλιξης; Το τίμημα μιας υποκριτικής κοινωνίας (κλισέ, αλλά αληθές) που γίνεται απαθής και υλιστική με ανησυχητικά γοργό ρυθμό; Είναι όλα αυτά μαζί;
‘Οταν ήμουν νεότερος, ζούσα με την εμμονή πως χάνω την αντίληψη του προφανούς.
Ένα καθημερινό αίσθημα αυξανόμενης αγωνίας, πώς κάτι ζωτικής σημασίας συνέβαινε γύρω μου (κάτι που οι άνθρωποι προκαλούσαν και που σ’ αυτούς επέστρεφε σαν το μπούμερανγκ), κάτι προφανές, που όμως εγώ αδυνατούσα να αντιληφθώ!
Σήμερα, έχω ξανά την ίδια ανησυχία.
Η άμυνα μου; Θα μπορούσε να είναι η αδιαφορία;
Ακόμα κι έτσι, αδιάφορος, απλά δε μπορώ να είμαι.
Συγχωρήστε μου το όχι και τόσο άνετο (για οποιονδήποτε αναγνώστη) θέμα συλλογισμού. Υπόσχομαι σύντομα να επιστρέψω σε συζητήσεις πιο ευχάριστου χαρακτήρα.
Μέχρι τότε ωστόσο, προσπαθήστε να φανταστείτε για λίγο: Την καθησυχαστική γαλήνη που ακολουθεί μια καταιγίδα. Τη σιωπηλή σαγήνη της αυγής σαν ξημερώνει, τον ήχο της! Τη γεμάτη ελπίδα υπόσχεση ενός ανιδιοτελούς χαμόγελου! Τον αφρό από τη θάλασσα που γαργαλά τις πατούσες σας ένα ζεστό καλοκαιρινό βραδάκι! Το υπνωτιστικό θρόϊσμα των φύλλων και το γνώριμο σφύριγμα του ανέμου, το τριαντάφυλλο σαν ανθίζει και τη μέλισσα που το επισκέπτεται, μια καθησυχαστική ανάμνηση. Τη γεύση αλατιού από το δέρμα του συντρόφου σας, που το χαϊδεύει ο ήλιος. Τη ζεστασιά ενός χαδιού, που γνωρίζετε από παλιά. Το άγγιγμα της μάνας σας. Την απουσία του! Να λες «καλωσήρθες» και μετά... «αντίο». Να έχεις ένα όραμα, να επιτυγχάνεις.
Να είσαι ευγενής και φιλεύσπλαχνος! Να αγαπάς και να μοιράζεσαι!
Όλα, από τον άνθρωπο ξεκινούν και στον άνθρωπο καταλήγουν, για όσο αυτός υπάρχει.
Καθώς, κανείς δε ζει μόνος του.        


07Δεκεμβρίου'04
«Συνεχίζω», σημαίνει «πηγαίνω παραπέρα». «Πηγαίνω παραπέρα», σημαίνει «επιστρέφω».

Τη νύχτα μ’αρέσει να περπατώ, ειδικά όταν βρίσκομαι στην Αθήνα, όπου οι άνθρωποι μοιάζει να μην κοιμούνται ποτέ.
Όμως, αυτή τη φορά, όλα είναι διαφορετικά.
Υπάρχει μια πρωϊνή πάχνη παντού τριγύρω κι ας είναι μόνο μεσάνυχτα. Πίσω από την πάχνη μπορώ να δω λίγα φώτα σε απόσταση, κάπως θολά, λίγο δυσδιάκριτα κι ανάμεσα τους κάτι που μοιάζει με γιγάντια φούσκα να δραπετεύει και να ‘ρχεται προς το μέρος μου.
Μμμ, φαίνεται τόσο διάφανη και γυαλιστερή! Νομίζω θα μπω μέσα της!
Απόψε δε θα περπατήσω. Απόψε θα κυλίσω.
Κάμποση ώρα θα πρέπει να είχε περάσει, (δε μπορώ να προσδιορίσω πόση ακριβώς, ήμουν πολύ απασχολημένος να αναλύω το γεγονός με τη φούσκα) όταν ανασήκωσα το κεφάλι να κοιτάξω ολόγυρα.
Βρισκόμουν στη μέση ενός άδειου δρόμου με σκόρπια κτίρια και δύο σειρές από νερατζιές, μία στην κάθε του άκρη, που επεκτείνονταν σχεδόν, ως στο άπειρο.
«Μάλιστα! Είμαι ακόμα στην Αθήνα», σκέφτηκα.
Ήταν αυτές οι νερατζιές που με έκαναν να θυμηθώ τον παιδικό μου φίλο, Ηλία.Κάποια απογεύματα, διασκεδάζαμε μαζεύοντας φρούτα από τα γειτονικά περιβόλια. Μετά τα φέρναμε σπίτι ώστε οι μανάδες μας να φτιάξουνε μ’αυτά μαρμελάδα (ή μήπως ήταν γλυκό του κουταλιού). Τί ωραία!
Τον είδα ξανά, λίγες μέρες πριν, στο μετρό. Με κοίταξε, τον κοίταξα, δεν είπαμε ούτε λέξη.
Βλέπετε ο χρόνος διαφοροποιεί τα πάντα (αυτή, είναι κι η πρώτη του ιδιότητα)!
Είμαι όμως πίσω στον έρημο δρόμο με τα σκόρπια κτίρια.
Τα κοιτώ όπως μοιάζουν τόσο νοσταλγικά και μόνα κάτω από το φως του φεγγαριού. «Χμμ...γιατί να μην κάνω πως πάω λίγο πίσω στον χρόνο;!»
Σε ποιόν ανήκε κάθε ένα από τα κτίρια αυτά; Και τί είδους ζωή, έζησε;
Μήπως έγινε ένας Σούπερ-ήρωας πιο μετά ή ένας Σούπερ- σταρ; Και αυτό συνέβη στη πραγματική ζωή ή μήπως σε ταινία;
Αργά ή γρήγορα είμαι σίγουρος, η κοπέλα του δευτέρου ορόφου θα λυώσει σαν το κερί όταν θα φιλήσει τα χείλη του αγαπημένου της για πρώτη φορά, ενώ μια άλλη, λίγα στενά πιο κάτω, θα θυμηθεί πώς είναι να περιμένεις κάποιον, που μπορεί και να μην έρθει..   
Με περισσή χάρη στρέφω τη ματιά μου προς το φεγγάρι πιο πάνω.
Πόσα άλλα ζευγάρια μάτια το κοιτούν μαζί με μένα τη στιγμή αυτή; Και το κοιτούν επειδή είναι ερωτευμένα ή απλώς αφού βρίσκονται σε αμηχανία; Για μια στιγμή, αρχίζω να τραγουδώ. Δυνατά!
Μια γυναίκα με κοντή φούστα (που περπατά σα να έφαγε ένα ζωντανό χταπόδι για βραδυνό) έρχεται προς το μέρος μου.
«Είσαι εντάξει καρδιά μου», με ρωτά με την πιο αισθησιακή φωνή.
Η φούσκα αναπάντεχα σπάει κι προσγειώνομαι άτσαλα στην άσφαλτο!
«Όχι», απαντώ. «Μόνο κάπως χαρούμενος.»
Και παίρνω το δρόμο της επιστροφής. Περπατώντας...